زرتشت پیامبر ایران زمین

دسته ای هزاران سال است که نام خدا را نیز بدارایی خویش افزوده و صاحب او گشته؛ با نگرش خودخواهانه و سودجویانه - زیرکانه کوشيده اند در زیر سایه اش و با بهره جویی از نامش سود کلان ببرند . نسک ها و نوشته هایی که در بر دارندهء سود خودشان و گروهشان باشد مینویسند. قانون را بنام خدا آغاز نموده و نام پُرآوازهء او را -همیشه و بفراوانی برای سرکوب آنچه که دوستش نمیدارند و از میان برداشتن آنچه که سودی برایشان ندارد بکار میگیرند. برای پیشبرد خواسته هایشان نام و راهش را که ساده ترین و بی هزینه ترین راههاست برگزیده؛ دیوارهای بلند و راهبندان بزرگ بهره کشی خویش از دیگران را کُفر شمرده و از ساخته های خود بنام خدا، برای نابودی رودررویانشان سود میبرند. آنان خدای را در پرستشگاهها، فروشگاههای زنجیره ای دین، کاخها، بیدادگاههای مذهبی، دادگاههای مدنی، شکنجه گاهها، سیاهچالها، زندانها، اردوگاههای مرگ و جنگهای خانمانسوز با خود دارند و او را نمایندگی میکنند. زلزله، سیل، آتشفشان و توفان را هم تا جاییکه بخودشان آسیب نزده ؛ و بیشتر دمار از روزگار بیچارگان و بد بختان در میاورد، برآمد و بازده کارکرد گناه آلود تُهیدستان میدانند. نمایندگان خدا - کاری باینکه شوربختان بنا به چگونگی زندگیشان و ناداریشان که خود نیز برآمد نابرابریست و توان رودررویی با رُخدادهای طبیعی را از آنان گرفته، ندارند. آنان آب را از ماهی گرفته؛ سپس زنده ماندنش را بخودش واگذاشته و مرگش را خواست خدا میانگارند. شوربختی را پیآمد سرپیچی از راه و گفتار خدا میدانند.این از خدا نشان گرفته ها- آسایش، برتری و بالا نشینی خود را برآمد پارساییشان میدانند.آنان همواره سیرند و بپاس سیری، او را نیایش کرده و برای ارزانی داشتن داده ها به ایشان سپاسش میگویند. برتری ستم پیشه را بر ستمدیده؛ پیروزی داد بر بیداد دانسته و خواست خداییش میانگارند. داراک بیش از اندازهء دارایان را که از دارایی ربوده شدهء مردم انباشته شده - خواست پروردگار دانسته و دارایان را آفریدگان ویژه و نگر کردهء آفریدگار می نمایانند. از زبان خدا سخن گفته، بنام او چوبهء دار میسازند. جلّاد را با تیغ کُشَنده در جایگاه کُشتن گمارده تا برای خشنودی خدا و با نام او برای گسترش داد، خون بریزد . پاره سنگ خویش رابه کفهء ترازوی عدالت بسته - آنرا آنگونه که میخواهند میسنجند- نه آنگونه که هست و باید!. فرشتهء دادخواهی را بخون آلوده ؛ خدا را بسیار ترسناک ساخته، چهره اش را خشمگین و نگاهش را بیزار جلوه میدهند. زبان از پس گردن راستگو بُرون آورده ، چشمان دُرُست بین را کور ساخته، گوش حق شنو را کَر نموده و مغز دگراندیش را برمیدارند. گوهر درستی و راستی را بنام خدا به گور میسپارند. برای خدا جایگاهی خیره کننده در گورستان میسازند. خدا را دوست مردگان میکنند. خدای را با شادی و سرزندگی؛ بیگانه و دشمن میسازند. شادی، زیبایی، تندرستی، خنده، چالاکی و توانمندی را در پیرامون خدا قرنطینه میکنند. گورکنان پیرتابوت پرست بیزار از گهواره نوزاد؛ که آستینشان همیشه برای کندن گور و زنده بگوری بالا زده - سرشت درستکاری و راستگویی را سزاوار شکنجه میدانند. خدای آزادی، داد، برابری و اندیشه را زیبندهء پرستش ندانسته ؛ ناشايستش پنداشته و برکنارش میکنند. پیشاپیش جای او را به خدایی که از ته غارهای ترسناک و فُسیلی اندیشه شان درآمده وامیگذارتد. بگونه ای باورنکردنی شیفته خویشند و تنها خود را دوست میدارند. برتریشان را به خدا نیز سخت باور کرده و او را تنها کارگزار پندارشان میدانند. پرستشش را برُخ همه میکشند و در پنهان؛ خدا را مانند ماسک بیجانی بکنار مینهند. ماسکی که بآنها قدرت بیشترینه میدهد. گفتمان خداگونه، تنها یک پوشش و یک راه آسوده برای برآوردن نیازشان در این گیتی است. سخن خدا سرپوشی است تاریخی برای پنهان کردن درخشش حقّ مردم. خدا سپر دیرینه ایست برای پیشگیری از هشیاری مردم در هنگام ستاندن حقّ خود. خدا وسیله ای برای سرکوب دادخواهی است .
وآنگه در سوی دیگر نیز بیشمار نگون بختان، ساده اندیشان، رنج کشیدگان، خوارشدگان و پاک باختگان هستند که همان خدا؛ تنها داراییشان بوده و هنوز جان برایش باخته- او را بزرگترین، تواناترین و بهترین انگاشته؛ آفریننده خویش دانسته و بر همه کردار خود بیننده اش میدانند.آنان نیز خدای تنها را در جای جای پرستشگاهها، خانه های بی سرپرستان و بیماران، پناهگاههای گرسنگان و بی چیزان و در اوج ناامیدی و درد، در خواب و بیداری ، در پیروزی و شکست، همواره با خود داشته و در نهادشان این خدای یگانه را میپرستند. او را تواناترین توانایان؛ و همیشه مهربان و شکیبا دانسته و انجام کار را بخودش میسپارند. آنان خدای را از آن خویش دانسته و او را دادخواه و دادستان و دوست خود میدانند. خِرَدمندی، دادگستری، توانایی، بخشندگی ومهربانی او را در همه بخشهای زندگی بیاد آورده و از او نیرو میگیرند. هر چه دارند و هر آنچه که ندارند را نیز مشیّت و خواست او میپندارند. آنان با این خدای که هرگز خشن و زورگویش نمیدانند؛ آسایش دارند و او را نگهدار و نگاهبان خویش دانسته و با او هرگز نمیترسند. او را نزدیکترین کس بخود دانسته و در هر کاری از وی پُرس و جو میکنند. راز و نیازشان برای نمایش نیست. خدا را برای خداییش دوست دارند. هرگاه که بترسند و تنها باشند باو پناه میبرند. برای حس کردنش و دانستن بیشتر در باره وی - گرسنگی، تشنگی، سختی، درد، رنج و خواری را بدوش میکشند. برای مینوی شدن- راه عرفان و ریاضت گزیده و از این جهان جدا میشوند. گوهر زندگی را در رستگاری دیده و راهشان همه نیک میگردد. آنان نیز هوای خدا را بسیار دارند. شگفتی در اینست که هر دو دسته با هم- یکی از جایگاه فرمانده ( حاکم ) و دیگری از جایگاه فرمانبر (محکوم ) ؛ یک خدا را میشناسند و میگویند او یگانه ایزد برای همه است. و آنگه که خوانشهایشان از ويژگیهای خدا و مرادشان از داشتن وی؛ بسان تفاوت میان ماه هرکدامشان تا ماه گردون است. تفاوتیکه وامیده (ناشی ) از دو گونه اندیشه و نگرش پاد هم ( ضدّ هم ) است. سنگپایه های باور دسته نخست را بخدا- لُمپنیسم ساخته؛ که برابر با بهره کشی، آزادی کُشی، زورگویی، کارنکردن و بی هیچ رنجی آسوده زیستن است. وآنگه(درحالیکه) باورهای ویژهء دستهء روبرو- بخدای خویش؛ از جایگاه کارگری، بسته بودن، رنجبری، خوارشدگی، تهیدستی و زورپذیری زاده شده. و چنین یکتا پرستی ای مانند پذیرش تنها یک قاضی ، دادستان و وکیل که برای دادگاه همگان برگزیده شده میباشد. در این روند؛ ستمدیده بازهم ستمکش شده و این دور همچنان میگردد. دامنهء ستم گسترده تر شده و ستمگران با بالی فراختر راه میپویند. دسته یکم سده ها و هزاره هاست که فریفته و راه را خوب میشناسد. دورویی و نان بنرخ روز خوردن؛ بخش ناگسستنی ساختار فرهنگی و اخلاقی اش شده. سِفله و خَرمُهره را جای زَر و گوهر آب کرده و فروخته . و هم از دو سو بهره برده و میبرد- یکی اینکه جبّاریت و قهاریّت خدا را برای سودمندیش هر جا که بایسته شده؛ بکار گرفته و کاربُرد شمشیر، گلوله، شکنجه، طناب دار و بُمب برایش جا افتاده و سرانجام با زور وسرکوبی- مُراد خود همواره یافته. دوم اینکه سرشت خدای ستمدیدگان را بخشنده و مهربان دانسته و از خوی نَرم او برای خواباندن آتش سَرکِش کارزار رنجبران سود ناسَره جُسته. و برای همین استکه چارهء کار سِتمکِشید گان و بخت برگشتگان همیشه تاریخ که با پذیرش ستم، ستمگر را پرورانیده، پیوندهای میان بخت بد خویش و ستمکاری را سخت نهادینه کرده اند - کارزار پویا ، فراگیرو پیوسته با ستم و ستم پیشه است. تا ریشه ها و شیوه ها و تّرفند ها برای این دشمن کهنهء سختسر همیشگی و تاریخی بشر شناخته نشود - کلید خوشبختی همچنان گم گشته و ناپیداست. ستم در بارهء حتّی یک انسان در جامعهء بشری؛ بسان ویروسی است که بخشی از تن دیگر آدمیان را تهدید میکند و چنانچه پیشگیری نشود و درمان نگردد، بزودی همهء تن و یا اندام را فرامیگیرد. پیشگیری از ستم بدیگران پایهء کار ستم زدایی است. چه بسا انبوه فریادمان گوش آسمان دریده بود و بُتهای پَلشتی را تاب ماندن نمیبود. و سیل اشکهایمان دریای خروشان خشم شده و کوسه های بی مَنِش را تاب توان نمانده بود. کاش دست پایین، با نگاه سرزنش بارمان به گزمه های بی آبرو که هرگز آبرو را نخواهند شناخت، نخوتشان را خُرد میکردیم. با افراشتگی قامت خویش در برابر زبونان بی رمق، اهریمن بزرگبینی شان را در هم میشکستیم. که آنگاه خدای نیکی و مِهر و داد را ستوده بودیم ! هم اینک دیر نیست که رُخسار سازندگان خدای زشتیها را پرده درانیم. با ناپیروی از پندار و گفتاروکردار پاد ایرانی پول پرستان اشغالگر میهنمان ایران، بهم پیوسته و آماده خیزش برای فراگیری همیشگی داد و ریشه کنی بیماری کُشندهء ستم پذیری شویم. مرز و بوم نیاکانمان را از پَلَشتی پاک سازیم. سِتَروَنی ايران از غارتگران و بيداد پيشگان را پيشهء هر روزه کرده و راهکار برونرفت از اين مُرداب را که زندگی ميناميممش! سرنگونی ستمکاران قدرتپرستِ روانپريش بدانيم. بپذيريم که بنيانگزاران تخم جهل ؛ زندگی ميليونها انسان را با افيونی که از دل انديشه و دين پوسيده شان درآمده کُنترل ميکنند. بپذيريم که نخستين شرط پيروزی بر آنها اينست که شيشهء عمرشان را يشکنيم. کالای کُشنده آنان را نخريده و ورشکسته شان کنيم. درب مغازه ای را که با تابلو گمراه ساز " ناجی بشریِت " برپا شده؛ وعده بهشت داده - درحاليکه براستی درونه ( داخل) آن جز کژروی و نيستی ننگ آلود نميباشد گِل بگيريم. بامید آندم که ستم ستیزی و دادخواهی فرهنگ بالنده مان باشد. ريشه درختان بد بختی، بد بيني و ناکامی را که ناآگاهی است بر کنيم. درخت دوستی و خِرَد بنشانيم. ازآنجايیکه زدودن ريشه های بيماری درهر جا- کمکی است به پيشگيری از گسترش آن در جاهای ديگر . اين جنبش را آغاز پايان هميشگی دکترين های گوناگون ناآگاه سازی و ديوانه پروری در سرزمينمان و حتّی تاريخ جهان بشمار آوريم .

با تشکر از وبلاگ زرتشت

اشو زرتشت پیامبر ایران زمین

بنام اهورای ایران زمین

نوشتن و پرداختن به شرح حال بزرگانی چون پیامبران در واقع کاری بس دشوار و سخت است ، در این میان بحث در مورد اندیشه ها و عقاید این بزرگان کار را دشوار تر و پیچیده تر میکند و آنچه مشخص است نگارش شرح حال و پرداختن به سیره ای برای زرتشت دشوار تر و بلکه نا ممکن است ، این دشواری به موجب کهنه بودن و قدمت زیادیست که زمان پیامبر داشته است و رویداد ها و پیشامدهای زندگی این بزرگوار
همچون سایر بزرگان ایرانی دستخوش افسانه ها و عقاید بسیاری گشته که گاه تحقیق راجع به داستان اصلی را غیر ممکن میسازد ، تا بدانجا که برخی محققان و پژوهشگران وی را فردی افسانه ای و اسطوره ای پنداشته و معرفی کرده اند ، اما با این حال موجودیت این بزرگمرد با همین منابع و ماخذ اندک مسلم و بی خدشه و تردید است.

بزرگترین سندی که دربارۀ زرتشت همکنون در دست داریم گاثاها ( گات ها ) یا سرودهای وی میباشد که با زبانی بسیار کهن گفته شده و از نوع گفتار ، نامها و آموزش ها و بر پایی یک دگرگونی ژرف ، در فکر و اندیشۀ دینی و اجتماعی آن زمانه آگاه میشویم
بر پایه و بنیان همین سرودهاست که کم و بیش میتوان سیمای فکری و اصلاحات و عقاید این آریایی اندیشمند را ترسیم کرد هرچند که رویداد ها و جزئیات زندگی اش از نگاه روزشماری و سالشماری در پردۀ تاریکی و ابهام باقی مانده است .

در برخی از نوشته ها مطابق معمول سیمای پیامبر و زندگی وی را با رویدادهایی شگفت انگیز تذهیب کرده اند
سه روز به تولد زرتشت مانده خانه پوروشسب را نور فراگرفته بود و از همۀ خانه نور می تافت. بزرگان ده گمان كردند كه ده آتش گرفته است. به هراس افتادند و گريز اختيار كردند، اما در بازگشت دريافتند كه به هيچ جای ده آتش نيفتاده است، بلكه در خانه پوروشسب مرد شكوهمندي زاده شده و اين روشنی از فرّۀ اوست.بنابر روايت «وجركرد ديني» تولد اشو زرتشت در روز خورداد (روز ششم) ماه فروردين بوده است و او به هنگام تولد خنديد.

بدان گه که صبح زمان دیمه داد      زراتـشـــت فــرخ ز مادر بزاد
بخنـدید چون شد ز مادر جـــدا       درخشان شد از خندۀ او سرا
عـجب ماند در کـار او بــاب او      و زان خنـــده و خـوبی و آب او
به دل گفت کاین فرۀ ایزدیست       جز این هر که از مادر آمد گریست

در مورد خاستگاه زرتشت و زندگی او نيز توافق نظری وجود ندارد. در نوشته های دوران ساسانی، زرتشت اسپنتمان ( سپيتامان ) را از قبيله «مغ» می دانند که يکی از قبايل مادی بودند که در ماد کوچک ( آتورپاتکان، آذربايجان ) زندگی می کرده اند
اشو زرتشت اسپنتمان در شهری به نام رغه ، یا راگا یا ری ( که البته هیچ گونه مدرکی برای اینکه رغه همان ری امروزی باشد در دست نیست ، گرچه در اوستا دو بار از رغه یاد شده ولی از زایش پیامبر در آنجا سخنی به میان نیامده)
در خانه پدرش در کنار رود دَرجی که به دریای چی چَست ( ارومیه ) می ریخت با چهره ای نورانی و با لبخند از مادرش دغدو زاده شد و چون نام خاندان پدرش اسپنتمان بود ، او را زرتشت اسپنتمان نام نهادند.

در یسنا هات19 فقره 18 از بودن ردان در ری زرتشتی نام میبرد که مفهوم آن به خوبی معلوم نیست
در متون پهلوی و تفسیر پهلوی رغه را در آذرآبادگان ( آذربایجان) میدانند ، شاید رغه شهر مراغه کنونی باشد که خود آذربایجانی ها مَرَغه گویند
چون در نوشتار های پهلوی از دو رغه یاد شده بعید نیست هر دو رغه در آذربایجان بوده یکی بزرگ و یکی کوچک
در این صورت ممکن است مرغه کوتاه شدۀ مه رغه باشد یعنی رغۀ بزرگ در برابر رغۀ کوچک.

بسیاری از دانشمندان نیز زرتشت را از آذربایجان حوالی رود ارس و مادرش را از رغه میدانند

در فصل 20 بندهش فقرۀ 32 و فصل 34 بندهش زرتشت را از حوالی رود دَرجه (درجی ) در آذربایجان می نویسد

نام پدرش پوروشسب و مادرش دوغدو بوده و سلسلۀ نسب پیامبر در پشت چهل وپنجم به کیومرث می رسد که بنیانگذار سلسلۀ پیشدادیان بوده
لفظ اشو که به معنی مقدس روحانی و جسمانی و راستی و درستی است و در اوستا زیاد آمده صفت یا عنوان پیامبر می باشد به طوری که در بیشتر جاهای اوستا آمده صفت اشو از جانب پروردگار به زرتشت اختصاص یافته و دیگر مقامی بالاتر از آن نیست
دربارۀ خاندان و تبار اشو زرتشت منابع و مآخذ پهلوی بسیاری وجود دارد که از پدران و چهارده نیای وی گفته شده است ، اما در اوستا روشنی و آشکاری موجود نیست

به موجب بخش سی و دو از کتاب بُن دَهِشن که در آن از دودمان و نسب زرتشت یاد شده با چهارده پشت به منوچهر از شاهان نامی پیشدادیان میرسد ، نهمین نیای زرتشت « سپی تامه » نام داشته و از همین روی است که این نام به گونۀ نام خانوادگی برای پیامبر باقی مانده و هفت بار در گاتها آمده است . در مورد نام پدر زرتشت نیز در هوم یشت یسنای نهم بند 13 از « دَئِوَدات » به عنوان پدر زرتشت یاد شده و در یشت پنجم موسوم به آبان یشت بند هجدهم نیز از او به همین نام که به معنی « دارندۀ اسب پیر » میباشد ، یاد شده است .
پنجمین نیای زرتشت « چَخشنوش » است که در فروردین یشت بند 114 فرَوَشی پارسایی به نام « چاخشنی » ستوده شده است که چه بسا منظور همین کس باشد.

نام ششمین نیا نیز « پیترسپ » بوده است که خود پسر « ارج ذرشن » معرفی شده است. « هردار » هشتمین و نام نهمین نیا « سپی تامه » می باشد که به عنوان نام خانوادگی زرتشت از گاثاها گرفته تا متأخرترین بخش های ادبی سنتی به فارسی شهرت و کاربرد داشته است
« سپی تامه » پسر « ویدَ شت » و « ویدشت » پسر « نیازم » و این نیز پسر « ایریچ » یا « ایرج » است ، « ایرج » پسر« دوراسروب » و « دوراسروب » پسر « منوچهر » می باشد .

مادر زرتشت « دوغدو » نام داشته که در منابع پهلوی از او با نام « دوغذوا » یاد کرده اند ، دوغدو به موجب بند دهم از فصل سی و دو
بُندَ هشن دختر « ف َراهیم رَوا » بوده و مادرش به موجب اشاره « زات سپرم » ، « فرِنو » نام داشته است .
از همسر نخست پیامبر آگاهی چندانی در دست نیست ، گویا پیش از مهاجرت و سفرهایش فوت شده باشد ، همسر دیگر وی « هوُوی » دختر « فرَ شوشتر » مشاور ویشتاسب شاه میباشد
در مورد فرزندان اشو زرتشت در اوستا و چند متن پهلوی آمده است که زرتشت دارای شش فرزند بوده ، سه پسر و سه دختر
پسران به ترتیب « ایسَت واسترَ » و « اوروَتت نَرَ » و « هوَرچیثرَه » نام داشته اند .
سه دختر نیز « پئورو چیستا » و « فرنی » و « تریتی » نام داشته اند.
خود نام زرتشت به معنی « دارندۀ شتر پیر » یا « ستارۀ زرین » با تغییر در جز نخست نام ، دارای معانی یی در همین حدود است
در کتاب دساتیر زرتشت را از سلسلۀ مه آبادیان معرفی کرده که البته در اوستا و هیچیک از نامه های پهلوی و هیچیک از نوشته های باستانی سابقه ندارد بنابر گفته های دساتیر سلسله مه آبادیان هزاران سال قبل از کیومرث سر سلسلۀ پیشدادیان می باشند که تقریباً ده هزار سال قبل از میلاد بوده اند . مه آباد در واقع از دو لفظ « مه » و « بود » به معنی روشن ضمیر است و به صورت « مها بودیان » یعنی روشن ضمیران بزرگ بوده که به مرور زمان واو بود به الف مبدل گشته و مهابادیان یا مه آبادیان شده است. که اگر هم به اصطلاح امروزه مه آبادیان بگیریم به معنی آبادی بخشندگان بزرگ میشود که در اوستا نیز بارها از سوشیانس یا سیوشانس به معنی سود رسان بزرگ یاد شده که این لفظ برای وخشوران و روشن ضمیرانی اطلاق شده که از سلسلۀ مه آبادیان باشند و از سلسلۀ مه آبادیان سوشیانسهای متعدد ظهور نموده اند تا آنکه اشو زرتشت کاملترین سوشیانس پدیدار شده و آیین یکتا پرستی را تکمیل و در آن سلسله ختم کرده است

زرتشت نیز در گاتاها خود را سوشیانس می خواند که به معنی سود رسان است و به کسانی اطلاق می شود که به جهان و جهانیان سود رسانند و باعث آسایش نوع بشر شوند
اغلب پادشاهان دادگر و پهلوانان نامی که به ایران خدمت کرده اند و همچنین سربازان و دانشمندان بزرگ از سوشیانس ها شمرده شده اند
در کتابهای دیگر نسب زرتشت را در پشت پانزدهم به منوچهر نسبت داده اند که منوچهر هم از نواده های ایرج پسر فریدون است ، بنابراین نسب اشو زرتشت به فریدون میرسد
از پانزده سالگي تا سي سالگي، دوران كمال انديشه و فضل و پارسايي زرتشت بوده است و در اين فاصله زماني ، اشاره كوتاهي به همسرگزيني او شده است.

... تو خود بنگر ای اهورا ، یاری کن مرا ، همان یاری ای که دوستی از دوستش دریغ نمی کند...

" گاثاها ۲ - ۴۶ "

داستان سنتی زندگی زرتشت، اشاره به سختی های او در پيدا کردن معتقدان به دينش در آذربايجان می کند که در پی آن، زرتشت به طرف شرق و به دربار «گشتاسپ» می رود و در آنجا موفق می شود پادشاه را به دين خود متمايل کند و از حمايت او بهره مند شود
بنا به شهادت فردوسی بزرگ در شاهنامه زرتشت خود به دربار آمد و پیامبری خویش را در حضور شاه رسماٌ اعلام کرد:

به شاه جهان گفت پیغمبرم                تو را سوی یزدان همی رهبرم
ز گوینده بپذیر به دین اوی                    بیــــاموز از راه و آیــیــن اوی
بیـــاموز آیــیــن دیـن بـهی              بیدین نه خوب است شاهنشهی

بدخواهان توطئه كردند،شاه فريب بدخواهان را خورد و زردشت را به زندان افكند.
گشتاسب را اسب سياهي بود شيد نام كه ناگهان فلج شد. گويي كه دست و پايش در شكمش فرو رفته بود.پزشكان دربار ، در درمان او فرو ماندند. در زندان خبر به زردشت رسيد و او به شاه اطلاع داد كه اگر او را از زندان آزاد سازند مي تواند اسب را بهبود بخشد و براي اين كار چهار شرط گذاشت:گشتاسب دين او را بپذيرد، اسفنديار حامي دين باشد، هوتوس همسر گشتاسب و مادر اسفنديار به دين بگرود و توطئه گران عليه زرتشت، رسوا و مجازات شوند.

گشتاسب شرايط را پذيرفت و زرتشت با نيايش به درگاه اورمزد اسب را شفا داد
پادشاه کشور آیین زرتشت را که در نهاد آن منافع انسان و هدفهای والای آن نهان بود پذیرفت
البته چگونه پذیرفتن دین از طرف گشتاسب به درستی روشن نیست و شاید حقیقت همان اشارۀ بالا باشد
در پی هدایت و رهنمود های زرتشت در امور دولتی ساختن سازه های دینی و تاریخی بزرگ همچون گنبدان برآذران ، آتشکدۀ مهر برزین و امثال آن ساخته شدند و زمینه های دیگر آبادانی ها نیز به تدریج مهیا گشت.

زرتشت با دست خود در آتشکدۀ مهربرزین درخت سروی کاشت و روی آن نوشت که گشتاسب دین بهی را پذیرفت ، فردوسی بزرگ در این باره اشاره می کند که :

نبشتش بر این زاد سرو سهی که پذیرفت گوشتاسپ دین بهی
گوا کرد مر سرو آزاد را چنین گستراند خرد داد را

پادشاه کشور رسماً اهل دربار ، بزرگان و مقربان را دعوت کرد که سرو کاشمر این درخت مقدس به دست پیامبرکاشته شده را ببینند ، رسم و راه او را پیش بگیرند و به دین بهی بگروند

بگیرید یک سر ره زردهشت به سوی بت چین برارید پشت
سوی گنبد آذر آرید روی به فرمان پیغمبر راستگوی

زردشت در 77 سالگي درگذشت. وفات او در روز خور ودی ماه يعني روز يازدهم ماه دي بود.
در روايت هاي ديني آمده است كه وي را « تور برادروش » يا « برادروريش » به قتل رساند

زرتشت پیامبری با مأموریتی عام بود ، هر چند که خداوند او را از کودکی برگزید اما مأموریتش را به تدریج آشکار ساخت ، زرتشت یکتا پرست بود و از جمله تعالیمش این بود که در جهان دو نیروی متضاد وجود دارد
نیکی « اهورا مزدا » و بدی « اهریمن » و به اصل زندگی های پی در پی اعتقاد داشت.
در گفتار به وجود کشمکشی دائمی در درون انسان میان اهورا مزدا « روح » و اهریمن « نفس اماره » اشاره میکند
زرتشت هدف انسان را تلاش دائمی برای غلبۀ کامل نیکی بر بدی میداند و تجلیات معنوی را به پرتو آتش تشبیه میکند
نگرش آئين زرتشت به جهان هستي، پيروي و پيوستن به قانون اشا است. از ديدگاه او خداوند جهان را بر پايه هنجاري آفريده است كه بر پايه تمام هستي حكمفرماست. او اين هنجار و نظم حساب شده را « اشا » مي نامد.
استواري قانون « اشا » بر جهان هستي بازتاب اراده و خواست پروردگار بزرگ است. انسان بايد خود را با اين هنجار هماهنگ كند. راستي و درستي ، مهر و فروتني را در خود افزايش دهد. قانون اشا نيروي هماهنگ كننده جهان هستي است و هيچ پديده اي از اتم تا كهكشان وجود ندارد كه بر پايه اين هنجار هماهنگ استوار نباشد
در دیدگاه زرتشت خداوند انتقام جو ، خشمگین و مجازاتگر نمی باشد ، بلکه سراسر داد و نیکیست
گفتار معروف زرتشت « اندیشۀ نیک » ، « کردار نیک » و « گفتار نیک » است که چون نیک بنگریم پایه و اساس تمام ایدئولوژی های جهان است.

همه پیش او دین پژوه آمدند وز آن پیر جادو ستوه آمدند
گرفتند از او سر به سر دین اوی جـهــان پـر شـد از آیـیـن اوی

نیک می دانم که هیچ نیایشی نیست که ازجان و دل برآید و بی پاسخ بماند

اشو زرتشت

در نگارش این مقاله از منابع زیر نیز بهره بُرده ام :

شرح وتفسیری در پژوهش تاریخ و زمان زرتشت - ادموند بردو زیکلی
یکتا پرستی در ایران باستان
فرهنگ ایران باستان - پورداوود
اوستا کهن ترین گنجینۀ مکتوب ایران باستان - هاشم رضی
زرتشت پیامبری که از نو باید شناخت - ارباب کیخسرو شاهرخ
چنین گفت زرتشت - نیچه
رسالۀ سوشیانس - پورداوود
شاهنامه فردوسی

و با تشکر از وبلاگ آریابوم